Blogs14/04/20200Waarop wachten we eigenlijk ?

Het is een gekke tijd zei mijn dochter van 14 onlangs. En gelijk had ze, op het werk, in de straten, in ons gezin en zeker en vast ook voor onze pubers. Hoe gaan we met deze stilstand om en wat willen we hieruit leren? Gaat mijn tiener hier beter uitkomen? Stilstaan is toch achteruitgaan?

Straks (voor diegene die dit later lezen is het al bekend) krijgen we weer onze instructies van de veiligheidsraad. Wat staat er allemaal te gebeuren in ons land. Wat kan en wat kan (nog) niet. Als studiecoach keek ik vooral uit naar nieuws over de scholen. Ja, je leest het goed, ik keek ernaar uit. Nu niet meer. We zijn hier met zijn allen gaan omdenken.

Wat als? Wat als de scholen niet openen, wat als het nu geen vakantie was, wat als er dit jaar geen examens zijn, wat als er net wel examens zijn,…. Mijn kids hun hoofden zaten vol met al die wat als’en en niemand kon er een antwoord op verzinnen. Onzekerheid troef en dat is niet een topscenario voor tienerhersenen. En mijn tieners zijn zo te horen niet de enigste.

We missen een algemeen houvast merk ik, zeker voor onze tieners is dat niet echt ideaal. Ook voor ons als ouder is het vaak een vreemd gevoel.

Houvast was wat er ontbrak. Het gezin is er natuurlijk om hen te omringen, en toch. Wat als bleef zweven in hun hoofd. Met dat gegeven kun je op verschillende manieren omgaan als tiener en als gezin. Binnen de praktijk merk ik vooral 3 verschillende richtingen. De eerste is er eentje van ‘chillax, alles komt goed en we zien wel wat er gaat gebeuren’, we leggen de verantwoordelijkheid bij de school en volgen wat er allemaal komt. Helemaal prima natuurlijk. Een tweede manier is een manier van paniek, een manier van freezen en daar zijn al heel wat artikels over verschenen. Het is een gevoel van ‘dit gaat ons niet lukken’ ‘hoe gaan we dit bolwerken’ ‘thuisonderwijs lukt niet’. Ook hier leggen we de verantwoordelijkheid bij de ander, en deels natuurlijk terecht. Heel veel gezinnen gaan hier heel wat goocheltrucs moeten toepassen om het allemaal te kunnen realiseren.

Toch merk ik dat er ook een andere groep is, een derde groep die dit eigenlijk als een mogelijkheid zien. Een groep die naarmate de tijd verstrijkt ook meer en meer bevolkt wordt door tieners uit de eerste twee groepen. In deze groep heerst een gevoel van zelfleiderschap, van ‘wij nemen onze toekomst in onze eigen handen en gaan zoeken naar oplossingen’. De houvast is dan het gezin en ook gewoon zichzelf. Dat zelfleiderschap uit zich op verschillende manieren. Dat gaat van een goed gesprek, knutselen, het schrijven van een gedicht, dat handboek fysica eens echt doornemen, nieuwe landen virtueel ontdekken, …

Dus ja, waar wachten we eigenlijk op? Hoe ziet zelfleiderschap er voor jullie uit? Welke handvaten heeft jouw puber nodig om te groeien en te bloeien. Welke kleine of grote stappen zetten jullie de volgende dagen om hier een succesverhaal van te maken. Of gaan we met z’n allen gewoon (af)wachten? Wij alvast niet.

Kunnen jullie hier wat hulp bij gebruiken of zit je met vragen? Ik help je graag verder.

Tijdens Corona-tijden zijn mijn kennismakingsgesprekken ook helemaal gratis.

Veel studieplezier

Helen

Share

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: