Blogs02/05/20200Is er nog plaats voor intellectuele passie?

Deze ochtend las ik in een artikel dat het fijn is om ergens goed in te zijn, om dingen te kunnen. Toen dacht ik, ja, waar ben ik goed in en hoe komt dat eigenlijk? Ook in de praktijk vraag ik altijd wat iemand leuk vindt en heel vaak zijn ze er dan ook vrij goed in. Soms is dat een schoolvak, soms ook iets totaal anders. Allemaal prima voor mij.

Sommige dingen gaan gewoon vanzelf. Je staat er niet bij stil dat je ze doet. Ook in je werk zijn er altijd zaken waar je stikgoed in bent en waar je zoveel plezier aan beleeft dat het eigenlijk geen werken is. Ik hou eigenlijk van zowat alles in mijn job (behalve het boekhoudstuk of de website, daar word ik knettergek van).

Hoe komt dat nu dat je ergens goed in bent? Hoe kom je nu tot die vaststelling van, hé, daar wil ik wel iets mee doen in mijn leven?! Ik ging even met die vraag rond en kreeg de feedback dat het vaak iets is wat je vaak gedaan hebt, iets waar je plezier aan beleeft, dingen waar je veel over weet,…

Mag ik dan concluderen dat meer kennis over iets ervoor kan zorgen dat je er beter in gaat worden? Ik denk dat de kans toch aanzienlijk zal vergroten. Zal er dan ook passie uit voort vloeien? Ook daar vergroot de kans waarschijnlijk. En is een passie hebben of kweken voor iets niet heerlijk? Is het niet wonderlijk als we van onze passie ons beroep kunnen maken?

Nu is er op dit moment een soort leerstop aan de gang. Niet dat iedereen ineens stopt met bijleren, natuurlijk niet. Er worden vanuit de scholen taken aangeleverd en opdrachten waardoor iedereen de leerstof aan het verwerken is. Prima en iedereen doet daar ook super zijn best. In de praktijk zie ik echt heel wat fantastische initiatieven. Wat ik jammer vind, is dat het stuk echt diepgaand leren volledig verdwenen is.

Vaak is het zo dat wanneer iets niet moet, ze het ook niet gaan doen. En ja, ik ken heel wat studies die werken rond de intrinsieke motivatie en dat leerlingen heel veel zelf kunnen en willen. Jammer genoeg merk ik daar binnen de praktijk weinig van. Ik hou van pubers, ik draag mijn studenten op handen, toch gaat het niet vanzelf.

Taken zijn af en…, we zijn klaar, geen reden om alles nog eens te lezen of er dieper op in te gaan. De algemene instelling is: er zijn geen examens, dus het is ok dat ik voor geschiedenis gewoon mijn werkbundel invul en hup, alles vliegt in een hoek. Vergeten, en ok, nu gaan we door naar die taak van wiskunde, enz.  Het is een soort taakaframmeling geworden, het ene vak na het andere en dan, op naar de PlayStation.

Kunnen we dat diepgaand leren, dat proeven van kennis opdoen toch niet op één of andere manier gaan stimuleren? Waar een wil is is een weg, al zal die wil wel aangespoord moeten worden. Eigen waarden en normen spelen hierbij een grote rol. Waar wil je voor gaan, wat wil je graag gaan doen, en gaan we er samen voor. Waarom niet?

Hoe staan jullie er als gezin tegenover? Iedereen is natuurlijk anders en dat is prima. Gaan jullie buiten de lijnen aan de slag of is de berichtgeving over ‘geen examens’ ‘te veel studiedruk’ ‘4 uur studiedruk per dag’ … voor jullie puber een wetmatigheid? Gaan jullie mee op het voorgestelde pad of zou je liever die toch die kennis vergroten om je puber op manier alle kansen te blijven bieden om die passie te ontdekken?

Ik hoor het graag, want ook ik leer graag bij.

Kun je bij deze vragen wel wat hulp gebruiken voor je puber, je student of als gezin. Geef gerust een seintje. Ik help jullie heel graag verder.

Tijdens Corona-tijden zijn mijn kennismakingsgesprekken ook helemaal gratis.

Veel studieplezier

Helen

Share

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: