Blogs04/05/20210Ik kan het niet loslaten, dan buist ze zeker.

Gisterenavond zat ik televisie te kijken. Nu ben ik een gerichte kijker, Scandinavische of Britse misdaadseries kunnen me wel bekoren. Gisteren even niet. Ik zat met een zakje chips naar ‘My 600lb life’ te kijken. Echt! Voor de mensen die het programma niet kennen, je mist totaal niets. Het gaat over mensen met extreem overgewicht die dankzij dokter Now in Denver veel gewicht willen verliezen. Ik ben echt fan van die dokter. Hij zegt het zoals het is. Benadrukt zijn patiënten dat ze eerlijk moeten zijn. Wel op z’n Amerikaans, maar de boodschap vind ik fantastisch. Recht voor de raap, ik zal samen met je een plan uitstippelen, volg het en het zal werken.

Daar zat ik dan met mijn zakje chips. Zat ik nu echt te genieten van de lijdensweg van anderen? Natuurlijk niet, zo sadistisch zijn we niet. Ik zat, bedacht ik me vooral te kijken naar hoe verschillende mensen reageren op een uitdaging. Een heel grote uitdaging in dit geval. Tegen mijn man, die een boekje aan het lezen was en zich terecht aan het afvragen was wat ik in hemelsnaam aan het kijken was, zei ik dat het dus eigenlijk overal hetzelfde is. We blijven de dingen doen waarvan we weten dat ze niet werken, of ons eigenlijk gewoon de verdoemenis inwerken.

Ook in de praktijk merk ik dat. Tieners die heel overtuigend zijn, het lukt niet, ik doe mijn best, vreselijke leerkracht, mijn ouders zijn te streng,… ik kan zo nog wel even doorgaan. We weten als ouder dat het excuses zijn, ook ik als studiecoach merk ze op. Ik geef hun de tools, de achtergrond en de structuur om verder te kunnen. Beslissen ze dan zelf om er niet mee verder te gaan, dan stopt het daar. Ouders zie ik dan vaak totaal in paniek slaan. En terecht, ik zou het ook doen denk ik. Wat als ze echt niet starten, wat als ze dit jaar niet halen, ….  En dan ineens halen we als ouders ineens alles uit de kast. Je gaat naast hen zitten, je kauwt de examenplanning al half voor, verplicht hen om uren aan hun bureau te zitten. Soms maak je misschien al een halve samenvatting of stel je zelf de woordenlijst samen. Alles om hen aan te porren, te motiveren met als einddoel een goed rapport. We beginnen soms zelfs hun excuses te gebruiken. Ze zitten toch op een moeilijke school, die van Frans kan geen lesgeven of het is echt wel een sterke klas, vandaar dat hoge gemiddelde. Ons buikgevoel zegt vaak iets anders.

Om nu even terug op het TV-programma te komen, want daar ligt dus weer de gelijkenis. De entourage van de meeste zwaarlijvige deelnemers aan het programma voorzagen hen van eten. Veel eten, want daar werden ze gelukkig van, ze willen het hen makkelijk maken want ze hadden het al zo moeilijk. Elke kilo eraf werd gevierd. 20kg eraf was ‘great and super’ al moest er volgens de dokter dus 40kg af. Het was dus niet zo ‘great’. De teleurstelling op hun gezicht was schrijnend. Ze dachten echt dat ze goed bezig waren, ze deden toch hun best? Ja, en neen, want goed is niet altijd goed genoeg en ze deden gewoon niet wat hun werd geleerd over bewegen en gezonde voeding. Ze gingen verder met de overtuigingen van vroeger. Bij tieners hier in de praktijk is het dan vaak een 6/10 terwijl ze nu toch wel iets meer gedaan hadden en toch een 8/10 hadden verwacht. Ze hadden de technieken dus half toegepast. Dat werkt niet.

Dat is wat ik tegen ouders en mijn tieners ook zeg, als het niet lukt, stop er dan mee en probeer iets anders. Als je er als ouder gaat naast zitten en je alles gaat voorkauwen, prima. Weet wel dat elke keer je dit doet, je hen oplossingen voedert die niet helpen op de lange termijn. En hoe meer en hoe vaker, hoe minder ze geneigd zijn om zelf het heft in handen te nemen. Het is ok en zelfs fantastisch om samen een planning te maken, het moet wel hun planning zijn, niet die van u. Biedt hun de kennis en de technieken om autonoom te werken aan. Zo weten ze hoe ze het kunnen aanpakken, dat is wat ik hier in de praktijk ook doe. Het echt doen ligt volledig bij hen.

Wil je graag meer weten over studiemethode en planning of wil je graag zelf als studiecoach aan de slag? Geef me een seintje, dan vertel ik er graag meer over.

 

Groetjes

Helen

Share

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: