Mag jouw tiener het echt zelf doen?

meisje op berg facebook

Vorige week zat ik als coach met de handen in het haar. Een 16-jarige jongen kwam samen met zijn ouders in de praktijk om het traject te bespreken. Hij was al zes sessies geweest en ik vond dat hij zich enorm inspande om de verschillende technieken onder de knie te krijgen. Hij vulde zijn planningsagenda aan en begon langzaam maar zeker met de studiemethodes te experimenteren. Wat wil een coach nog meer?! Niets, enkel vader wou wel meer, en anders, en dat was te merken tijdens deze oudersessie. En… we zijn er samen uitgekomen. Sterker, gegroeid, alle drie.

Ouders vertrouwen hun kinderen, hun tieners en pubers aan mij toe met de wens om hen de wonderen van het studeren bij te brengen. Die weg, die ik samen met hen bewandel heeft veel bergen en dalen. Bij sommigen moeten we de Alpen over, voor anderen zijn de heuvels van de Ardennen de grootste uitdaging. Om van de Himalaya avonturiers nog maar te zwijgen.

Als coach ga ik ondersteunen, mogelijkheden aanreiken en ruimte creëren. Ik geloof in het vermogen van het individu om tot inzicht en ideeën te komen die nodig zijn om hun situatie zelf te verbeteren.

Julie Starr

Stap voor stap ga ik samen met hen op weg. Ik ondersteun, ik toon mogelijke routes, geef hen ruimte om na te denken, af en toe wat water en materialen om de bergkammen te trotseren. Het beslissen, het kiezen en het bergop stappen moeten ze helemaal zelf doen. Alle begin is moeilijk en dat merk en voel ik ook bij elk nieuw traject. Want, en nu komt het allermoeilijkste : we zijn tijdens zo’n coaching traject niet met z’n tweetjes op reis. Er lopen heel wat mensen mee. Vrienden, leerkrachten, ouders, …, en dat is niet altijd even motiverend. Denk aan de voorbeelden van sommige voetbalouders die staan te roepen aan de zijlijn hoe zoonlief het moet aanpakken. Ook bij het studeren kan je gaan oversturen.

Je kan bij het studeren ook gaan oversturen, handen gaan vastnemen, paden gaan bepalen.

Sommige ouders kijken weinig om. Laten hun kroost begaan, supporteren bijna niet. Als coach zie ik deze ouders heel weinig. Anderen staan aan de zijlijn en supporteren terwijl zoon -of dochterlief vol goede moed berg na berg beklimt, af en toe struikelt en zelf paden gaat kiezen. In een uiterste hoek staan ouders die zeer actief willen meestappen, hun pubers constant sturen, richting geven, oplossingen voorkauwen en jammer genoeg ook mogelijke paden voor hun tieners gaan afsluiten. De berg die we samen aan het beklimmen zijn, ziet er ineens heel anders uit.

Lieve ouders, bij het ondersteunen van je tiener, kijk ook even in eigen boezem. Steunen, een kader geven en supporteren is noodzakelijk. En afstand nemen, autonomie geven, is dat ook. ‘At arms length’-zegt men, of ook ‘helpen met de handen op de rug’. Laat hen proberen, laat hen falen en terug opstaan. Durf erop te vertrouwen dat ze allemaal het vermogen hebben om tot inzicht en ideeën te komen om hun pad zelf te kiezen en te bewandelen. Laat je eigen bergschoenen dus gewoon in de kast staan.

Met vriendelijke groet

Helen

Geef een reactie

Meer info over studiecoaching bij Esthia?
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close