Over ‘moetjes en magjes’

fullsizeoutput_366f

De zomer is begonnen en wat een zomer is het, zon, zon en nog een zon. Toch blijven we geconfronteerd worden met het schoolse, op de meest gekke momenten. Deze middag was er opnieuw zo eentje. Een kleine discussie aan tafel over het eten van genoeg fruit resulteerde in de ‘moetjes en magjes’ problematiek.

Wat zijn nu juist die ‘moetjes en magjes’? Geen idee of dat bij jullie kinderen ook zo is natuurlijk. Het zijn de uitspraken die de leerkrachten bij mijn kids op school blijkbaar heel vaak gebruiken om huiswerk mee op te delen. Ik hoor het trouwens van andere ouders ook. ‘Moetjes’ zijn de opdrachten qua huiswerk die ze absoluut moeten afwerken, ‘magjes’ moeten niet, maar mogen ze maken.

Nu zat ik dus vandaag in de ‘moetjes en magjes’ discussie verwikkeld met mijn 9 jaar oude pluszoon. Was het eten van fruit een ‘moetje’ of een ‘magje’. Help, het is een regelrechte valstrik. Als ik zeg ‘moetje’ is het dwangmatig doen eten van fruit een voorbode van het dwingen en dus later nooit meer willen eten van fruit een feit. Als ik zeg ‘magje’, ja, dan eet hij gewoon geen fruit, want het moet niet. Gezellig dus.

Nu zat ik daarna dus de hele middag met dat idee in mijn hoofd. Uiteindelijk kwam ik gewoon uit bij de juf, hoe haalt ze het in haar hoofd om ‘Moetjes en magjes’ te introduceren? Dus even dieper gaan kijken wat het effect is van dat moeten en mogen.

Bij het gebruik van moeten en mogen geven we eigenlijk aan dat er twee mogelijkheden zijn. Je moet het doen enerzijds, en je mag het doen anderzijds. Heel vaak gaat een kind (en ook heel wat volwassenen) dit gaan zien als je moet het doen of, je moet het niet doen, wat dan weer op zijn beurt vaak resulteert in: ik doe het niet, je kunt me niet dwingen.

Bij huiswerk kan ik dit nog enigszins begrijpen en het is ook vanuit een heel duidelijk idee opgestart. Je geeft een kind de vrije keuze om extra te werken. Of dit nu in de lagere leerjaren zo nuttig is, weet ik niet want behalve mijn dochter die heel graag werkjes maakt doet gewoon niemand hier thuis de ‘magjes’ (al moeten ze die vaak van mij wel doen natuurlijk J). Op andere vlakken kan het een kind en tiener onnodig remmen om nieuwe dingen te proberen. Veel kinderen en tieners gaan deze opsplitsing namelijk te pas en te onpas gebruiken.

 

Neem nu een voorbeeld uit de praktijk. Als ik tijdens een rustig moment even een op een met iemand ga coachen, stel ik vaak voor om even iets te lezen in het werkboek. Mijn woorden, ‘je mag dat anders even lezen’, zijn dan ook heel fout gekozen, want het is een ‘magje’, ze moeten het niet, dus niemand leest de tekst, laat staan dat ze er een blik op werpen. Resultaat, ze proberen het zelfs niet. Jammer, toch?

Dus, gedaan hier thuis met ‘moetjes en magjes’. Gedaan met a of z denken, er zit nog zoveel tussenin. Een half blaadje van de magjes, is dat dan ook goed? Even kort kijken naar een tekst, is dat dan moeten? Groenten proberen, niet alles moet op, en het mag wel. Ja, simpeler gaat het niet echt worden.

Misschien kunnen we hen gewoon alles aanbieden en hen zelf voor de keuze laten. Als ze dan vragen ‘moeten we dit maken?’ kun je hen zeggen: Wat zou er gebeuren als je het niet doet? Hen even laten stilstaan of het voor hen belangrijk is. Dat alleen al is een stap vooruit in het voeden van vrije wil. Hier werkt het alvast. Het antwoord dat ik kreeg op de fruitvraag was: ‘dan ga ik sneller ziek worden zeker?’ Die appel ging er zonder dwang met veel smaak in daarnet. Het verassingseffect had ik natuurlijk in mijn voordeel, maar toch: missie geslaagd.

Groetjes en veel succes

Helen

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close